Powtórka z katechizmu
(15.10.2022)
BOŻE NARODZENIE
Słowo na Boże Narodzenie i na Jubileuszowy Rok Święty 2025
Święta Bożego Narodzenia, to radosny czas refleksji i dziękczynienia. Syn Boży stał się Człowiekiem, abyśmy mogli stać się dziećmi Bożymi. Nad ciemnościami świata zwycięża światło Boga, by rozproszyć mroki naszego życia. To światło, to siła naszej wiary, nadziei i miłości. Tegoroczne święta łączą się z otwarciem drzwi świętych w bazylice św. Piotra na Watykanie i ogłoszenie przez Papieża Franciszka Jubileuszowego Roku Świętego 2025.
Myśl przewodnią Jubileuszu papież Franciszek zawarł w haśle: „Pielgrzymi nadziei”. Tym sposobem przypomina wyznawcom Chrystusa kim są i apeluje, by w dzisiejszych uwarunkowaniach Kościoła i świata byli i stawali się coraz bardziej ludźmi mocnymi nadzieją i budzącymi nadzieję. Chodzi rzecz jasna o tę nadzieję, o której tak znamiennie naucza św.
Paweł w Liście do Rzymian (5,5), że „zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany”. Dlatego woła dalej i zachęca: ,,Weselcie się nadzieją. W ucisku bądźcie cierpliwi, w modlitwie - wytrwali” (Rz 12,12). Papież Franciszek rozwija tę myśl w specjalnej bulli: „Musimy „być bogaci w nadzieję» (por. Rz 15,13), aby w sposób wiarygodny i pociągający dawać świadectwo wiary i miłości, które nosimy w naszych sercach”. I dodaje na innym miejscu: „Oby światło chrześcijańskiej nadziei dotarło do każdego człowieka jako orędzie Bożej miłości skierowane do wszystkich! Niech Kościół będzie wiernym świadkiem tego orędzia na całym świecie!” (Spes non confundit).
Francuski poeta Charles Péguy na początku swojego wiersza o nadziei mówi o trzech cnotach teologalnych - wierze, nadziei i miłości – jako o trzech wspólnie wędrujących siostrach:
.Malutka nadzieja kroczy między dwiema dorosłymi siostrami i nikt
na nią nawet nie zwraca uwagi. (...)
To ona, ta malutka wprawia wszystko w ruch.
Bo wiara widzi tylko to, co jest.
A ona widzi to, co będzie.
Miłość miłuje tylko to, co jest.
A ona kocha to, co będzie. (…)
A w istocie to ona prowadzi tamte
I je ciągnie.
I dzięki niej wszystko się porusza.
Chrześcijańska nadzieja nie jest łatwym optymizmem: to pewność, zakorzeniona w miłości i wierze, że Bóg nigdy nie zostawia nas samych i dotrzymuje obietnicy: ,,Chociażbym
chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną” (Ps 23,4). Chrześcijańska nadzieja nie jest zaprzeczeniem cierpienia i śmierci, ale jest celebracją miłości Chrystusa Zmartwychwstałego, który jest zawsze z nami, nawet gdy zdaje się być daleko. „Sam Chrystus jest dla nas wspaniałym światłem nadziei i przewodnictwa w naszej nocy, ponieważ On
jest „Gwiazdą świecącą, poranną.” Nadzieja jest podsycana przez modlitwę. Modląc się podtrzymujemy iskrę nadziei. Modląc się, nadzieja rośnie i trwa. Nadzieja jest podsycana naszymi codziennymi wyborami. Nadzieja jest pokorna i jest ona cnotą, którą się wypracowuje każdego dnia. Bądźmy pielgrzymami nadziei.
W betlejemską noc wraca nadzieja, którą nosimy w sercu, ufając, że na świecie nastanie upragniony pokój, a między nami zapanuje miłość. Otwórzmy nasze serca na Boga, który rodzi się jako bezbronne Dziecię, bo chce rozproszyć swoim światłem wszelką ciemność, także tę przyczajoną w najodleglejszych zakątkach naszego życia. Życzymy błogosławionych, pełnych światła i nadziei świąt Bożego Narodzenia oraz owocnego przeżywania Roku Świętego 2025.
Święta Bożego Narodzenia, to radosny czas refleksji i dziękczynienia. Syn Boży stał się Człowiekiem, abyśmy mogli stać się dziećmi Bożymi. Nad ciemnościami świata zwycięża światło Boga, by rozproszyć mroki naszego życia. To światło, to siła naszej wiary, nadziei i miłości. Tegoroczne święta łączą się z otwarciem drzwi świętych w bazylice św. Piotra na Watykanie i ogłoszenie przez Papieża Franciszka Jubileuszowego Roku Świętego 2025.
Myśl przewodnią Jubileuszu papież Franciszek zawarł w haśle: „Pielgrzymi nadziei”. Tym sposobem przypomina wyznawcom Chrystusa kim są i apeluje, by w dzisiejszych uwarunkowaniach Kościoła i świata byli i stawali się coraz bardziej ludźmi mocnymi nadzieją i budzącymi nadzieję. Chodzi rzecz jasna o tę nadzieję, o której tak znamiennie naucza św.
Paweł w Liście do Rzymian (5,5), że „zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany”. Dlatego woła dalej i zachęca: ,,Weselcie się nadzieją. W ucisku bądźcie cierpliwi, w modlitwie - wytrwali” (Rz 12,12). Papież Franciszek rozwija tę myśl w specjalnej bulli: „Musimy „być bogaci w nadzieję» (por. Rz 15,13), aby w sposób wiarygodny i pociągający dawać świadectwo wiary i miłości, które nosimy w naszych sercach”. I dodaje na innym miejscu: „Oby światło chrześcijańskiej nadziei dotarło do każdego człowieka jako orędzie Bożej miłości skierowane do wszystkich! Niech Kościół będzie wiernym świadkiem tego orędzia na całym świecie!” (Spes non confundit).
Francuski poeta Charles Péguy na początku swojego wiersza o nadziei mówi o trzech cnotach teologalnych - wierze, nadziei i miłości – jako o trzech wspólnie wędrujących siostrach:
.Malutka nadzieja kroczy między dwiema dorosłymi siostrami i nikt
na nią nawet nie zwraca uwagi. (...)
To ona, ta malutka wprawia wszystko w ruch.
Bo wiara widzi tylko to, co jest.
A ona widzi to, co będzie.
Miłość miłuje tylko to, co jest.
A ona kocha to, co będzie. (…)
A w istocie to ona prowadzi tamte
I je ciągnie.
I dzięki niej wszystko się porusza.
Chrześcijańska nadzieja nie jest łatwym optymizmem: to pewność, zakorzeniona w miłości i wierze, że Bóg nigdy nie zostawia nas samych i dotrzymuje obietnicy: ,,Chociażbym
chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną” (Ps 23,4). Chrześcijańska nadzieja nie jest zaprzeczeniem cierpienia i śmierci, ale jest celebracją miłości Chrystusa Zmartwychwstałego, który jest zawsze z nami, nawet gdy zdaje się być daleko. „Sam Chrystus jest dla nas wspaniałym światłem nadziei i przewodnictwa w naszej nocy, ponieważ On
jest „Gwiazdą świecącą, poranną.” Nadzieja jest podsycana przez modlitwę. Modląc się podtrzymujemy iskrę nadziei. Modląc się, nadzieja rośnie i trwa. Nadzieja jest podsycana naszymi codziennymi wyborami. Nadzieja jest pokorna i jest ona cnotą, którą się wypracowuje każdego dnia. Bądźmy pielgrzymami nadziei.
W betlejemską noc wraca nadzieja, którą nosimy w sercu, ufając, że na świecie nastanie upragniony pokój, a między nami zapanuje miłość. Otwórzmy nasze serca na Boga, który rodzi się jako bezbronne Dziecię, bo chce rozproszyć swoim światłem wszelką ciemność, także tę przyczajoną w najodleglejszych zakątkach naszego życia. Życzymy błogosławionych, pełnych światła i nadziei świąt Bożego Narodzenia oraz owocnego przeżywania Roku Świętego 2025.
(28.05.2022)
KATECHEZA O DUCHU ŚWIĘTYM
Trzecia osoba Trójcy Świętej ma bardzo swoistą naturę. Nazywa się Duchem. Na początku Księgi Rodzaju, w opisie stworzenia świata jest mowa o Duchu Bożym, który unosił się nad wodami. Pojęcie „Duch” jest tłumaczeniem hebrajskiego słowa „ruah”, które oznacza tchnienie, powietrze, wiatr. W Starym Testamencie słowo „Duch”, gdy odnosi się do Boga, występuje zazwyczaj z określeniami: Boży, Pański, Święty.
Kim jest Duch Święty? Katechizm Kościoła Katolickiego uczy: „Duch Święty jest trzecią osobą Trójcy Świętej, współistotny Ojcu i Synowi, z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę” (por. KKK 685).
Duch Święty jest osobą Boską, odrębną od Ojca i Syna, pochodzącą od nich, równą Im w godności, będącą wraz z Nimi jednym tylko Bogiem. Duch Święty pochodzi od Ojca i Syna jako odwieczne tchnienie i osobowy wyraz wzajemnej miłości Ojca i Syna.
Tajemnica Ducha Świętego została wyraźnie objawiona dopiero w Nowym Testamencie przez Jezusa Chrystusa. Duch Święty objawił się podczas chrztu i Przemienienia Jezusa oraz w dniu Pięćdziesiątnicy, gdy został zesłany na Apostołów. Gdy Jezus zapowiada i obiecuje Apostołom Ducha Świętego, nazywa Go „Parakletem”, co dosłownie oznacza: „Ten, który jest wzywany przy czymś” (J 14,16.26). „Paraklet” tłumaczy się zazwyczaj jako „Pocieszyciel”; „A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy” (J 14,26). Jezus nazywa też Ducha Świętego „Duchem Prawdy” (J 16,13).
Ojcowie Kościoła natomiast określają Ducha Świętego duszą Kościoła. Jego działanie podobne jest bowiem do roli duszy w żywym organizmie ludzkim, w którym jest ona źródłem życia i jedności. Kościół jako wspólnota wierzących w Chrystusa jest miejscem poznania Ducha Świętego. Jest On obecny: w księgach Starego i Nowego Testamentu; w Tradycji i Nauczycielskim Urzędzie Kościoła; w liturgii sakramentalnej i modlitwie; w charyzmatach i urzędach Kościoła; w znakach życia apostolskiego i misyjnego; w świadectwie świętych (por. KKK 688).
„Nikt nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: Panem jest Jezus” (1 Kor 12,3). Duch Święty pozwala nam poznać, iż Jezus jest Synem Boga żywego. On przypomina Kościołowi wszystko, co Chrystus powiedział.
Bez Ducha Świętego nie jesteśmy w stanie żyć jako chrześcijanie. On jest wewnętrznym Nauczycielem życia według Chrystusa, słodkim gościem i przyjacielem, który to życie inspiruje, prowadzi, poprawia i umacnia (zob. KKK 1697).
Zapamiętajmy: „Duch Święty jest jedną z Osób Trójcy Świętej, współistotny Ojcu i Synowi i z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę. Duch Święty jest niewidzialny, lecz poznajemy Go poprzez Jego działanie, gdy objawia nam Syna i kiedy działa w Kościele (por. KomKKK 136, 137).
Kim jest Duch Święty? Katechizm Kościoła Katolickiego uczy: „Duch Święty jest trzecią osobą Trójcy Świętej, współistotny Ojcu i Synowi, z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę” (por. KKK 685).
Duch Święty jest osobą Boską, odrębną od Ojca i Syna, pochodzącą od nich, równą Im w godności, będącą wraz z Nimi jednym tylko Bogiem. Duch Święty pochodzi od Ojca i Syna jako odwieczne tchnienie i osobowy wyraz wzajemnej miłości Ojca i Syna.
Tajemnica Ducha Świętego została wyraźnie objawiona dopiero w Nowym Testamencie przez Jezusa Chrystusa. Duch Święty objawił się podczas chrztu i Przemienienia Jezusa oraz w dniu Pięćdziesiątnicy, gdy został zesłany na Apostołów. Gdy Jezus zapowiada i obiecuje Apostołom Ducha Świętego, nazywa Go „Parakletem”, co dosłownie oznacza: „Ten, który jest wzywany przy czymś” (J 14,16.26). „Paraklet” tłumaczy się zazwyczaj jako „Pocieszyciel”; „A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy” (J 14,26). Jezus nazywa też Ducha Świętego „Duchem Prawdy” (J 16,13).
Ojcowie Kościoła natomiast określają Ducha Świętego duszą Kościoła. Jego działanie podobne jest bowiem do roli duszy w żywym organizmie ludzkim, w którym jest ona źródłem życia i jedności. Kościół jako wspólnota wierzących w Chrystusa jest miejscem poznania Ducha Świętego. Jest On obecny: w księgach Starego i Nowego Testamentu; w Tradycji i Nauczycielskim Urzędzie Kościoła; w liturgii sakramentalnej i modlitwie; w charyzmatach i urzędach Kościoła; w znakach życia apostolskiego i misyjnego; w świadectwie świętych (por. KKK 688).
„Nikt nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: Panem jest Jezus” (1 Kor 12,3). Duch Święty pozwala nam poznać, iż Jezus jest Synem Boga żywego. On przypomina Kościołowi wszystko, co Chrystus powiedział.
Bez Ducha Świętego nie jesteśmy w stanie żyć jako chrześcijanie. On jest wewnętrznym Nauczycielem życia według Chrystusa, słodkim gościem i przyjacielem, który to życie inspiruje, prowadzi, poprawia i umacnia (zob. KKK 1697).
Zapamiętajmy: „Duch Święty jest jedną z Osób Trójcy Świętej, współistotny Ojcu i Synowi i z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę. Duch Święty jest niewidzialny, lecz poznajemy Go poprzez Jego działanie, gdy objawia nam Syna i kiedy działa w Kościele (por. KomKKK 136, 137).
(27.10.2019)
Czym są niebo, czyściec i piekło?
Nie są to konkretne miejsca w po ludzku pojmowanej przestrzeni. To stan relacji pomiędzy człowiekiem a Bogiem. Ci, którzy w chwili swej śmierci pozostają w pełnej miłości do Boga, od razu dostępują łaski oglądania Go w pełni, takim jaki On jest. Taki stan nazywamy niebem. Inni zaś, choć są już pewni swojego zbawienia, muszą najpierw zostać oczyszczeni z drobnych przewin. Dostępują oni czyśćca. Piekło zaś spotyka tych, którzy swoim życiem doczesnym odrzucili dar zbawienia. Będą oni na zawsze oddzieleni od Boga.
(por. KKK 1023-1033)
(27.10.2019)
Czym są sąd szczegółowy i ostateczny?
Każdy z nas w ciągu życia ziemskiego może otworzyć się na miłość Chrystusa lub świadomie ją odrzucić. Trzeba jednak pamiętać, że zaraz po śmierci nasze życie zostanie odniesione do życia Chrystusowego i na tej podstawie otrzymamy wieczną zapłatę. Nazywamy to sądem szczegółowym. Z kolei sąd ostateczny nastąpi w chwili powtórnego przyjścia Jezusa. Wtedy wszyscy ludzie staną przed Bogiem. Zostanie ujawniona cała prawda o ich życiu i wszystkich czynach godziwych i niegodziwych.
(por. KKK 1021,1038)
(27.10.2019)
Co stanie się z naszym ciałem po śmierci?
Śmierć jest rozdzieleniem duszy i ciała. Dusza podąża wtedy na spotkanie ze Stwórcą, oczekując jednocześnie ponownego zjednoczeni z ciałem. Doczesne ciało ulega zniszczeniu. W dniu powtórnego przyjścia Chrystusa wszyscy, którzy umarli, zmartwychwstaną. Dla jednych będzie to zmartwychwstanie życia, dla innych zaś potępienia. Tak jak Chrystus, tak i my zmartwychwstaniemy we własnych ciałach. Zostaną one jednak przekształcone w ciała duchowe, a życie, które wtedy otrzymają, będzie niezniszczalne.
(por. KKK 997-1001 )
